Dziecko a związek.

[Nolaan]

Czołem ptaszki i gniazdka.
Nie widzi mi się, coby podobny temat gdziesik funkcjonował, więc zakładam powodowany zdrozną ciekawością. Jeśli jednak w swym n00bstwie żem nie przyuważył, to niech ktoś przeniesie z laski swojej.

Myk, któren mnie gnębi, jest następujący - jak to było, kochane robaczki, w Waszych związkach, małżęskich bądź nie, kiedy pojawiło się Wam dziecko? Jak się to odbiło na relacjach między Wami? Były kryzysy? Nie było? Jak tak, to jak sobie z tym radziliście (bądź też nie)?
Sam co prawda nie planuję przysporzenia kolejnego członka swojej zacnej rodzinie, ale kiedyśtam w TVN Style, w "Mieście Kobiet" było to poruszane i chciałbym usłyszeć relacje ludzi stąd, jako że wiem, żeście są kumaci i wiedzy nie poskąpicie. Tak na przyszłość, bo choć powyżej napisałem że nie planuję to i nie wykluczam.

[Maoam]

Sisterko, tak sobie myślę... czy w pierwszym przypadku nie chodziło głównie o depresję poporodową, która jest oczywiście ogromnym utrudnieniem, delikatnie mówiąc... W drugim zaś problemy pomiędzy małżonkami, mogłyby się pojawić nawet wtedy, gdyby dziecko nie przyszło na świat, ponieważ mąż to maminsynek, a sam związek nie był zbyt udany?

Chodzi mi o to, że często związki psują się nie z powodu pojawienia się dziecka, a z powodu kryzysu po wielu (czy kilku) latach małżeństwa, czy też z powodu niezbyt dobrego dobrania się partnerów.
W dobrych związkach, pojawienie się dziecka, często nie niszczy związku i nie oddala od siebie partnerów, a jedynie zmienia sytuację w rodzinie, bywa, że na lepsze.

Inną sprawą jest to, że kobiety potrafią niemal całą miłość przelać na dziecko, które przychodzi na świat. Dla partnera/męża niewiele już zostaje, więc czuje się zepchnięty na dalszy plan. W takich sytuacjach kobiety całą uwagę przenoszą na dziecko, okazują zainteresowanie głównie jemu, na seks nie mają już ochoty, ponieważ instynkt macierzyński przejmuje kontrolę nad całym ich życiem. Następuje więc przewartościowanie i najważniejsza jest opieka nad dzieckiem, a nie igraszki z mężem.
Bywa, że kobiety mają ogromną ochotę na seks, zanim zajdą w ciążę, instynktownie dążą do zbliżeń, ponieważ marzą o dziecku. Po porodzie seks nie jest im już potrzebny, bo dziecko zostało poczęte. Ewentualnie powracają do częstego sypiania z facetem, jak chcą kolejnego dziecka. W takim przypadku, trudno oczekiwać, że małżeństwo nadal będzie udane, jeśli facet poczuje się wykorzystany, mimo, że dziecko kocha, ba, często wtedy staje się ono jego jedyną radością.

Nie ma na to jednak reguły. Można postępować tak, żeby udany związek takim pozostał, a dziecko ubarwiło życie rodziny, a związek umocniło.
Uważam, że potrzeba do tego odpowiednich (dla siebie) ludzi, pracy nad związkiem, odpowiedniego podejścia i odrobiny szczęścia.

[Junona]

Ja miewałam ochotę na dziecko po obserwacji baby boomu wokół mnie jaki miał miejsce w moim otoczeniu w ciągu ostatnich dwóch lat. Przeszło mi to zupełnie kiedy przygarnęliśmy koteczka Ochota ta wynikała jednak z tego, ze wrażenia znanych mi rodziców były głównie pozytywne - dziecko ich wzbogaciło. Wszyscy tylko w kółko nam powtarzali, że musimy sobie koniecznie 'zrobic' swoje..:/ Jesli po urodzeniu dziecka przechodzi kobiecie ochota na seks to w moim przypadku świetnie się składa. Wtedy moje potrzeby wreszcie zrównają się z miernym libido mojego partnera.

[Nolaan]

Maoam - dzięki za wywód, ale ja to wszystko wiem. Sęk w tym że to sama teoria jest, a mi bardziej od praktycznej strony zależy. W sensie chodzi mi o przemyślenia ludzi, którzy mieli z tym jakieś problemy, bądź się z nimi pośrednio zetknęli.

[spirit_of_orb]

Napisał Maoam

Bywa, że kobiety mają ogromną ochotę na seks, zanim zajdą w ciążę, instynktownie dążą do zbliżeń, ponieważ marzą o dziecku. Po porodzie seks nie jest im już potrzebny, bo dziecko zostało poczęte. Ewentualnie powracają do częstego sypiania z facetem, jak chcą kolejnego dziecka. W takim przypadku, trudno oczekiwać, że małżeństwo nadal będzie udane, jeśli facet poczuje się wykorzystany, mimo, że dziecko kocha, ba, często wtedy staje się ono jego jedyną radością.

"murzyn zrobił swoje, murzyn może odejść" - znam to, całe szczęście tylko z opowieści.

W moim wypadku dzieci podziałały na plus, na pewno umocniły związek. nie byłem o nie zazdrosny i nie miałem powodów.

jedyny problem, to że jak młoda podrosła zaczęła nocą zakradać się nam do łóżka, dlatego wszelkie figle tylko przy włączonym świetle i najlepiej jeszcze telewizorze - nie wysadzi nosa ze swojego pokoju dopóki wydaje jej się że nie śpimy

oczywiście jest mniej czasu na wszystko, nie ma mowy o spontanicznych wypadach itd, dodatkowe stresy... ale generalnie człowiek czuje ciężar odpowiedzialności co np ogranicza głupie myśli przy rozglądaniu się na boki

[bufallo]

To napiszę i ja kilka słów

Posiadam(y) dwoje dzieci, nasz związek trwa kilkanaście lat i jakoś nie zauważyłem, aby nasza miłość osłabła. Owszem bywają jak w każdym normalnym związku chwile niekiedy stresujące lecz nie dotyczy to uczucia pomiędzy nami.
Nie jest też tak, że kobieta przelewa całą miłość na dziecko - absolutnie nic z tych rzeczy ... myślę wręcz, że miłość bardziej się umacnia, bardziej się poznajemy, lepiej rozumiemy i jeszcze bardziej się kochamy.

Aby to osiągnąć w związku trzeba spełnić kilka warunków:

A) Nie można zostawić kobiety samej zwłaszcza wtedy, kiedy jest w ciąży (cały czas jest zmęczona), trzeba ją wspierać, pomagać, podnosić na duchu - w moim przypadku (tak jak żona chciała) obowiązkowo być przy porodzie To właśnie poród i pierwsze chwile z maleństwem to najbardziej krytyczny moment kiedy kobiecie odechciewa się wszystkiego i może popaść w depresję. Nie powinno to nikogo dziwić, bo jest cała obolała, każdy ruch sprawia jej ból - tu męska pomoc jest szczególnie potrzebna. Nie można o nieczym zapomnieć ... po prostu trzeba być i pomagać - to jest dla każdej kobiety najważniejsze; BYĆ !

B) Trzeba diametralnie zmienić styl życia. Przyjemnosci niestety odchodzą na dalszy plan, liczy się ONA i ONO. Na jakiś czas trzeba zapomnieć o wysypianiu się ... nawet jak się idzie na 7-mą do pracy. To od faceta zależy czy jego kobieta popadnie w depresję... Dziś cały czas pamiętam (na serio) ile radości sprawiało mi pranie i suszenie małych dziecinnych ubranek, ciągłe zakupy, codzienne kąpiele malucha ...
Najfajniejsze jest to poczucie, że twoja pomoc rzeczywiście jest przydatna twojej kobiecie, która urodziła tego małego kochanego malucha... Przychodzi potem taki moment, że z zaskoczeniem odkrywasz jak jesteście blisko siebie, jak wiele was łączy. Z czasem się to zmienia, kiedy dziecko dorośleje ... choć nadal powrót myślami do tych chwil jest przyjemny

C) miłość, sex itd...
smakują zupełnie inaczej ... jednak zanim skosztujesz musisz poczekać kilka miesięcy ... aż wszystko wróci do normy. Nie należy naciskać tylko cierpliwie czekać ... z reguły kobieta sama da sygnał (tak było w moim przypadku). Wydaje mi się, że chyba nie należy oczekiwać bliskości tej cielesnej od kobiety zmęczonej, z podkrążonymi oczyma z braku snu ... Ciągły brak snu, stres itd.. temu nie sprzyja.
*
Pamiętam (moze to będzie trochę śmieszne), ale miałem pewien patent, aby moja żona była bardziej wypoczęta zwłaszcza w nocy, kiedy dziecko co godzinę trzeba było przystawiać do piersi (raz jednej, raz drugiej) Spała tak twardo, że zupełnie nie wiedziała co się dzieje, ja natomiast obmacywałęm jej piersi, aby wyczuć która jest bardziej twarda i z której strony malec ma zaczynać ciągnąć pokarm - potem delikatnie przekręcałem w czasie snu żonę i przenosiłem delikatnie dziecko do odpowiedniej piersi. Po jakiejś godzinie czynność powtarzaliśmy, ale z innej strony
Nie zapomnę ile radości sprawiało mi wspólne śniadanie, kiedy w końcu wyspana żona uśmiechała się do mnie

Sorry, tak trochę się rozpisałem, może nieco bez ładu i składu, ale naprawdę to były piękne, wspólne i bliskie chwile - do których zawsze będzie się myśłami wracać ... równie często jak do tych, kiedy się w sobie zakochaliśmy ...

Bufallo

[Korunt]

Ja napiszę z trochę innej strony. Dzieci jeszcze nie mamy. Tzn. jest w drodze. Byliśmy długo w związku, 9 lat. Nie mogliśmy podjąć decyzji co dalszej przyszłości chcieliśmy być razem, ale to już nie było to samo co na początku. Ogólnie byliśmy sobą znużeni, pojawiły się wątpliwości czy ta osoba to naprawdę tak do końca życia etc. Ślub był zawsze odkładany "na później". Bo kasa, bo "po co nam to?" i tak dalej. No i się stało, wpadliśmy. Nagle na wszystko znalazły się chęci, pieniądze. Nagle wszystkie wątpliwości zniknęły. W połowie kwietnia urodzi mi się syn, który uratował mi związek i dał najwspanialszą żonę na świecie.

Tak trochę optymistyczniej.

[Holy inquisitor]

U mnie było podobnie jak u bufallo. Też mam dwoje dzieci i związek trwa kilkanaście lat.
Ogólnie dzieciaki odmieniają związek wg mnie na lepsze, a kobitka nie zapomni o mężu jeśli ten nie zostawi jej z dzieciakiem samej, tylko będzie aktywnym ojcem.

[evika]

Buffalo bardzo pieknie przedstawił, jak wygląda, jak wg mnie powinien wyglądac związek po przyjściu na swiat dzieci.

Jesli dzieje sie inaczej, to przeciez pojawienie się dziecka nie niszczy. Ono ujawnia tylko, że związej jst raczej kiepski.

[Chica]

Az trudno uwierzyc, ze tacy faceci naprawde istnieja.

[bufallo]

Napisał Chica

Az trudno uwierzyc, ze tacy faceci naprawde istnieja.

Chica - nie przesadzaj, zapewniam Cię, ze wielu jest takich.
Do tego dochodzi się samemu jeśli zależy ci na harmonii w związku, jednym przychodzi to szybko, inni potrzebują więcej czasu

[Frodo Baggins]

Napisał bufallo

Chica - nie przesadzaj, zapewniam Cię, ze wielu jest takich.
Do tego dochodzi się samemu jeśli zależy ci na harmonii w związku, jednym przychodzi to szybko, inni potrzebują więcej czasu

polać mu, bo dobrze mówi.

[Nolaan]

Napisał Frodo Baggins

polać mu, bo dobrze mówi.

Agree. Takich chłopaków dużo jest, tylko oni mniej się w oczy rzucają niż element negatywny, ot cała fizolofia.

[Holy inquisitor]

potwierdzam, ale cymbałów na tym świecie też nie mało, na moje 50/50

[Nolaan]

Wiadomo. Ale po co o przykrych rzecvzach wspominać, nie? Lepiej się cieszmy tym, że som normalne samce z instynktem ojcowskiem na tem świecie

[Holy inquisitor]

Jop. Co do cymbałów to ostatnio mi trochę kopara opadła. Była taka sytuacja na osiedlu. Rodzina wielodzietna (5) lecz wszystkie dzieciaki poza domem, oprócz jednego 7 latka. Ojciec typowy chlor. Od rana na górce z resztą tałatajstwa winiacze zasysał, brudny- śmierdzący i codziennie nawalony, wszystko na głowie żoneczki. Pewnego dnia małżonka udała się "na drugą stronę lustra" i co się stało? Z pijaczyny osiedlowego zrobił się normalny ojciec, czysty, zadbany, trzeźwy i dzieciaka przykładnie do szkoły prowadza.

[Frodo Baggins]

eeee... co z tą drugą stroną lustra, bo nie każdy slang kojarzę... zeszła ? EXIT ?

a co do wpływu dzieci na seks: na pewno bardziej przeszkadzają niż pomagają (od strony techniczno-organizacyjnej ).
a tak poza tym - każdy przypadek jest inny, część kobiet faktycznie zapada na przypadłość pn. "TYLKO DZIECKO, MOJA POCHWA JEST NIECZYNNA". tu trzeba pomocy psychologów i innych specjalistów. ale są też kobiety, u których poród zrywa jakieś blokady (fizyczne lub psychiczne) i dopiero po nim potrafią naprawdę cieszyć się seksem.
no ale bez jaj - żyjemy dla seksu tylko ? tudzież innych przyjemności ?

resztę napisał bufallo.

[Holy inquisitor]

no normalnie z dnia na dzień kopnęła w kalendarz.